Βρισκόμαστε στο κέντρο της Μεσογείου. Τα νησιά του Ιονίου Πελάγους απλώνονται κατά μήκος της δυτικής ακτής της στεριανής Ελλάδας και προεκτείνονται νότια, παράλληλα με τη δυτική ακτή της Πελοποννήσου. Σχηματίζονται από ανεξάρτητο σύνολο επτά μικρών και μεγάλων νησιών, με ιδιαίτερο και κατά περίπτωση ιδιόμορφο χαρακτήρα. Σ’ αυτά περιλαμβάνεται κι η Λευκάδα, ‘το λευκό νησί” που βρίσκεται ανάμεσα σε Κέρκυρα και Κεφαλονιά. Οφείλει προφανώς το όνομά του στους απότομους άσπρους βράχους του Λευκάτα, του νοτιότερου ακρωτηρίου του, ή στις ονειρώδεις κάτασπρες σαν χιόνι ακτές του. Το κλίμα είναι μεσογειακό και οι καιρικές συνθήκες ήπιες. Tο νησί είναι γενικά γνωστό για τις βραβευμένες με γαλάζια σημαία παραλίες του (Πόρτο Κατσίκι, Eγκρεμνοί, Μύλος, Κάθισμα) τις ασυναγώνιστα σμαραγδένιες παραλίες του, με τις ξεχωριστές αμμουδιές τους που μοιάζουν χρωματικά με «αυγό περιστεριού», σύμφωνα με τα λόγια του μεγάλου Λευκαδίτη ποιητή Άγγελου Σικελιανού.

Η Λευκάδα κατοικήθηκε από αρχαιοτάτων χρόνων. Εδώ ο Όμηρος χωροθέτησε τμήματα των ποιημάτων του και ήταν απ’ τον Λευκάτα, όπου βρισκόταν ναός του Απόλλωνα, που η ποιήτρια Σαπφώ («η 10η Μούσα») λέγεται πως πήδησε στο θάνατο, αυτοκτονώντας εξαιτίας του άτυχου έρωτά της προς τον Φάωνα. Με πολιτισμικούς όρους, η Λευκάδα συγκαταλέγεται στις δυναμικότερες περιοχές της Ελλάδας. Πολλοί Λευκαδίτες διακρίθηκαν στο πεδίο της λογοτεχνίας, στην τέχνη και τις επιστήμες. Οι «εθνικοί ποιητές» Βαλαωρίτης και Σικελιανός γεννήθηκαν, έζησαν και εργάστηκαν στη Λευκάδα. Επίσης, ο Λευκάδιος Χερν, γεννημένος στη Λευκάδα, έγινε ο «εθνικός ποιητής» της Ιαπωνίας! Πρωτεύουσα του νησιού είναι η πόλη της Λευκάδας, με τα χαρακτηριστικά πολύχρωμα ξυλοζωσμένα κτήριά της και τη μοναδική της λιμνοθάλασσα, όπου βρίσκουν καταφύγιο σπάνια είδη πουλιών και που προστατεύεται από τη Συνθήκη «Ραμσάρ». Προστατεύεται επίσης από το Υπουργείο Πολιτισμού, που έχει ανακηρύξει τις όχθες της τοπίο εξαίρετης φυσικής καλλονής.  Η γοητεία της Λευκάδας συμπληρώνεται με τα νησάκια που την περιτριγυρίζουν : το Σκορπιό, που ήταν κάποτε στην ιδιοκτησία του μεγαλοεφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση και πιο πέρα, τη Μαδουρή, το νησί του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, το Σκορπίδι, το Χελώνι, το Μεγανήσι, τη Σπάρτη, τον Κάλαμο, κ.λπ.